Dag 21 - 10 September

04.00 uur…Echtpaar Stoop zit rechtop in bed. Ze horen een leeuw  brullen en denken dat hij in de buurt is. Ademloos en trillend van de angst blijven ze luisteren en ze horen hem inderdaad nog een keer. Pieter is steeds te laat om het op te nemen, maar ze weten het zeker, een hongerige leeuw is in de buurt. Ze hebben het er nog over om Cap te roepen en waarschuwen om niet naar de buitenwc te gaan want misschien staat ie buiten met zijn servet al om. Maar dat heeft helemaal geen zin, want Cap heeft oordoppen in vanwege het vrolijke gesnor van zijn buurman.  En Ed, nou ja ze zijn al ver gekomen, dat laatste stukkie naar Windhoek redden ze zonder hem ook wel, dus als ze hem naar het buitentoilet horen gaan om 4.30 uur, slaan ze het laken over het hoofd en doen nog een tuk. Gelukkig voor de kat, zat hij niet in de buurt van de buitenwc vqn Ed, maar toen Cornje ons ‘s ochtends kwam bezoeken, werd hij wit rond de neus want het voorterrein zat vol met verse leeuwensporen van de afgelopen nacht, en sporen van een honingdas. Best afgekommen en schaterlachend riep hij nog dat hij hoopt dat de Chinees die na ons een week alleen in “ons” huis gaat zitten, geen nummer 27 wordt op het menu van de plaatselijke poezen. Ze zitten er dus wel en foerageren zich er op los daar. Soms maar beter dat je niet alles weet. Wij werden vervolgens keurig begeleid naar de bewoonde wereld en na het vlekkeloos oppompen van de banden (die hadden we leeg laten lopen om makkelijker over de wegen met een beetje zand te komen), gingen we op weg naar Ghanzi. Het liedje van de olifantenmars zit aardig in ons hoofd, dus fluitend bereikte het nieuwe kamp. Geen eigenaar aanwezig maar wel een aardige dame die de vliegenplagen in de kamers bestrijdt en ons naar de huisjes bracht. Huisje ziet er prima uit, het lijkt wat op Centerparks barakken, maar prima voor 1 nacht en  we mogen bovenden lasagna mee eten vanavond. De eigenaar kwam later kennismaken en we riepen in koor, dat is Baf! Hij vroeg ook al heel snel of we bier en wijn wilden hebben. Das gewoon eng..uiterlijk en gedrag. Onder een boom hebben we maar een kleine womibo gedaan, waar we een vreemde vogel zagen. Het was een soort van Grafter kraai met vlekker als van een Rijper ekster…arm beest, wat moet er van hem worden.  Voor een self catering huisje ben ik goed te spreken over de catering, vooral dat we het allemaal niet self hoeven te doen. De lasagna was met liefde bereid en “ Baf” zijn vrouw Stephanie vertelde ronduit over waarom ze vanuit Zuidafrika hier zijn gekomen, maar moesten nog even naar hun nieuwe huis. Of wij zelf even de schuifdeuren dicht wilde doen als we klaar waren. Dat klinkt niet ingewikkeld zou je zeggen. Wel voor onze vermoeide chauffeur die na het dichtdoen met de hele deur in zijn handen staat. Complexje is net 3 jaar oud, je geeft ze nog te eten en vervolgens slopen ze de tent. Gelukkig was Cap ter plaatse die Baf te hulp riep die ondertussen de hulpkreten gehoord had en met vereende krachten kregen ze alles weer op de rails. Bij het huisje aangekomen, maakte Anita de schuifdeur open en dicht. Haar man heeft voorlopig een schuifdeurverbod.  Vannacht geen klapperende tent, geen stank van olifantenpoep, maar wel een stenen huisje met airco. Heel verschil, maar overeenkomst bij alle logeerplaatsen is wel de gastvrijheid die overal heel groot is. Vannacht ons laatste nachtje in Botswana, wat hebben we ons vermaakt in dit land en wat hebben we veel mogen zien. Morgen naar ons laatste logeeradres, Sandune in Namibie. Dus weer stempeltjes halen, voeten vegen, stempeltjes halen en door. Je schijnt er ook te kunnen gamedriven, maar geen big 5 of andere roofdieren, wel hertjes en andere grazers. Denk dat we toch weer een rondje gaan. Alternatief is paardrijden, maar daar krijg je mij niet op en ik denk dat veel paarden daar heel gelukkig mee zijn.