Dag 4 - 24 Augustus -22.00 uur

Mango, zo heet die  piepende met vleugels klapperende stinkparkiet. De gids liet haar man de hele dag sturen zodat zij de parkiet kon voeren. Ja, dat beest vrat meer dan Pino en uiteraard, what goes in, has to go out. Gelukkig bij het baasje, die er niet om maalde dat die darm met veren een leren jas en haar nette blouse onderscheet. Niet ons probleem. Eigenlijk hadden we vandaag helemaal geen probleeem want wat hebben wij een prachtige trip gehad. Het zou 7 uur duren, maar we waren 11 uur onderweg. Via een plaats waar in de 2e wereldoorlog een stel soldaten een geit hadden gegeten en stenen op een heuvel had neergelegd. Ze moesten een spoor bewaken en leuk genoeg kwam er net 1 langs toen wij op de heuvel stonden. Daarna naar Spitzkoppe, een prachtig park waar veel rotsformaties zijn en bogen. Natuurlijk zijn Simone en Sjaak de echte alpinisten, maar ook wij hebben wel wat kuitenbijtertjes bedwongen. Wij hadden dan wel geen hut bij iedere klucht waar we bovenkwamen, maar ook wij werden beloond met prachtige vergezichten. Maghitta en Chris gaven ons de hele dag door genoeg te eten te drinken zodat wij tot ongekende topprestaties konden komen. Zo hadden we na enkele tellen het kliktaaltje van de San onder de knie en kon Cap tegen de Italiaanse medegasten van de grot waar kinderen van bosjesmannen oefenden dieren te tekenen, heel goed tokken, klikken en klakken hoe hij heet en hoe oud hij is. De Italiaanse dame’s werden daar wel een beetje bang van en zeiden maar dat ze dat heel knap vonden. Uitgeput na alle hoogtemeters en het leren van een taal die klinkt als het openen van een krat bier, reden we naar een oude oase waar vroeger de ossen werden bijgevoerd die vanuit de kaap naar de mijnen moesten..en weer terug. Die ossen moeten grote dorst hebben gehad, want op een groene plas na waar de jeugd al bijna gebakken vissen aan de haak kan slaan, was er in de hele canyon van een rivier niets meer te bespeuren. Maar goed, in de oase komen wij niet om water te drinken. Wij kregen een lichte lunch aangeboden. Een bord vol patat en kipschnitzels vinden ze hier een lichte lunch, dus wat een stevige lunch is durfden we niet eens te vragen. We hadden ook meer oog voor de charmante serveerster, die wel wat last had van baardgroei. Echt waar, ze had een sik, waar menig rapper jaloers op zou zijn. Onze verbazing moest wijken voor de haast waarmee we weer de Landrover in moesten gaan want we hadden nog een flinke trip voor de boeg. Wij dachten dat we met gierende banden naar Swakupmund werden gebracht, maar het charmante echtpaar, wilde ons de rivier verderop nog even laten zien. Geen druppel water, maar wel een fantastische omgeving. Daarnaast kregen we een lesje terreinrijden en je nieren op de daartoe geeigende plaats terugduwen. Tenslotte hebben we nog even genoten van de ondergaande zon in de desolate woestijn van Namibie. Volgens Chris waait het niet op de maan en daarom moet de maanlanding wel gefilmd zijn in dit gebied van Namibie. Wij gingen dat niet betwisten, hij had vliegtuigen over horen vliegen waarna 2 dagen later de Covid epidemie een feit was, dat we geregeerd worden door een internationale groep multimiljonairs en dat als de springbokken veel jonkies krijgen, we een jaar later heel veel regen krijgen. Dat laatste klopte overigens wel want de woestijn was grotendeels een weidelandschap. Jammer dat de meeste dieren er hier 40 jaar geleden dachten “ stik hier maar met je droge zooitje, we gaan te zuipen in Etosha en Okavango”, anders hadden we meer gezien als een paar hertjes. Maar eerlijk is eerlijk, het landschap maakte het gebrek aan dieren meer dan goed. Morgen gek genoeg weer 370 km rijden naar Vingerklip lodge (Windhoek-Swakupmund was 370 km en vandaag ook 370 km gereden..) Cap en Pieter hebben de bandjes op de goede terreinrijdspanning gebracht en Anita en Ed hebben inkopen gedaan waar we mee hopen de rit te kunnen volbrengen. We zoeken alleen nog plaats in de auto om de kannen water, frisdrank, vleeswaren, kaas en crackers op te bergen. Inderdaad geen bier..laten we hopen dat ze in Vingerklip niet van die achterlijke regeltjes hebben als hier in Swakupmund. We vermaken ons prima dusver en niemand heeft een ander nog verwond!