Dag. 20 - 9 September

Slurfen, slurfen en nog een slurfen. Mijn god wat was het druk vandaag in ons bad en wat zijn ze vaak ondeugend die stieren. Ze zuipen allemaal als ketelappers, ze maken herrie, ze smeren zichzelf en anderen onder met modder, ze doen overal hun behoefte (alle behoeftes), ze prikken elkaar met hun slagtanden, wat leidt tot paniek bij het halve bad. We hebben de hele dag op ons terras gezeten, wat gelezen, ontbeten, filmpje gekeken, geluncht, foto’s gemaakt. De hele dag door hadden we visite. Op een gegeven moment 30 stieren in ons bad en dan wordt het rommelig hoor. 2 van de 3 pompen die voor andere poelen bestemd waren, werden omgeleid naar onze poel, want we dreigden leeg te raken en ik kan je verzekeren, dat is qua stank geen pretje. Uiteindelijk viel ons wel op dat meeste olifanten wel beleeft zijn en keurig wachten op hun beurt, maar je hebt er ook echte bleppers tussen die de boel helemaal verzieken en alles wegduwen en voorkruipen. De kleinere olifanten deden allerlei kunstjes in het water, duiken, elkaar onder duwen, heel koddig. We zagen later op de dag dat de verveling wat toeslag bij de mannen, dus het interim Omogolo animatieteam bedacht dat we gingen dansen met zijn allen...de olifantenmars.. Anita en Ed deden het voor en de olifanten moesten het nadoen. Dat deden ze niet, taai publiek! sterker nog, ze vlogen het bad uit en gingen op een afstand op de kant kijken, wat voor rare artiesten /nu weer in die circustent zaten. Bruce, als enige met een halfband en nog wat kolossen van olifanten, probeerde de sfeer er nog in te krijgen, door met wat aphatische stieren te gaan slurfworstelen en tandje duwen, maar het was 37 graden en de meeste waren bekaf. Kudu’s en wrattenzwijnen mochten ook tussendoor een klein slokje halen, maar het meeste water werd opgeslurfd. Om 16.30 uur werden wij van het dek gehaald om de olifanten wat te ontlasten en werden we meegenomen in een gamedrive. Niet in een open safariwagen, maar ik een veetransporttruckje. 1,5 uur gereden door dorre prikkebosjes en alles wat we zagen was 1 olifant, 2 kudu’s en een paar duiven. Oh ja en nog wat eekhoorntjes. Dan hadden we beter voor onze tent kunnen blijven zitten, dan zagen we meer! Gelukkig werden we naar een plaats gebracht, waar Cornje een diner aan het maken was, midden in de bush. Mooi fikkie, bbqrooster met soep, een soort van toetje en grote hompen vlees, koelboxje met drank. Helmaal goed weer. Om ons heen werden wat bomen gerooid door die vriendelijke geslurfde vrinden, die onze capriolen op het dek begonnen te missen. Ons werd verzekerd dat ze met een hele grote boog om ons heen zouden lopen, maar toen ze op 100 meter stonden te slopen, hapten we ons maaltje wel even snel naar binnen, voorbereid op een snelle evacuatie. Het viel allemaal gelukkig mee. Lekker keuvelend aan het kampvuur hebben we de avond doorgebracht en we waren blij dat we uiteindelijk naar deze intensieve dag onze tent weer in mochten. Zwaar werk hoor, olifanten vermaken. Als slaapliedje werd nog een keer de olifantenmars (Kolonel Hatie’s mars) ingezet en toen gingen de snaveltjes toe en de oogjes dicht. Onze volgende accomodatie nam gelukkig kontakt op om te vragen of we morgenavond meeeten bij ze of zelf gaan koken. Maar we moeten eerst nog maar een uit deze negorij weg zien te komen en daarna is het nog een pittig ritje. Ze hebben nog nooit zo snel antwoord gehad.. Morgen naar Ghanzi voor de laatste hele dag in Botswana.