Dag 23 - 12 September

Morgen auto inleveren in Windhoek en ‘s avonds vliegen, Zondagochtend terug in Graft (en De Rijp), ruim op tijd voor de kermis. Vandaag hadden we een lekker lui dagje. We mochten uitslapen en om 08.00 uur ontbijten, daarna lekker lezen/filmpje kijken/puzzeltje maken, of zoals Cap zich even terugtrekken met de schoonmaakster “ omdat het Nespresso-apparaat het niet deed”. Later stond de schone buurvrouw aan zijn deur te trekken. Dus gewoon ieder zijn ding, na gedane arbeid lekker buiten zitten in een heerlijke temperatuur op een mooie locatie. En natuurlijk moest iedereen de kleren nog even terug in die grote tas zien te krijgen. Ook hadden we natuurlijk veel te veel boodschappen die we moesten uitzoeken en achterlaten voor de mensen hier die het willen hebben. Het schijnt zelfs dat voor het door Cap achtergelaten zeepje, heel veel interesse wat uit vrouwelijke hoek….hij overweegt zelfs een eigen zeeplijn uit te brengen. We sluiten de dag af met een klein vrijmibootje en diner in het restaurant. Om de geslaagde vakantie te vieren nemen we  zelfs nog een klein kopje Amarula genomen, gewoon omdat het kan en het is immers niet iedere week dat je in Namibie een vakantie afsluit. Morgen geen verhaaltje, dus is het laatste deel van ons epos.
Hoe het was ? Nou ik kijk in ieder geval terug op een hele mooie reis. We hebben iets van 3200 km gereden om door Namibie en Botswana te reizen. We hebben maar een heel klein deel van de landen bezocht en er is nog zo veel meer te bekijken, maar ja, we moesten keuzes maken, want na 3 weken zijn er werkgevers die het op prijs stellen dat je als de sodemieter weer aan het werk gaat.
Cap, Pieter, Anita en ik kennen elkaar natuurlijk al een heel tijdje en hebben al verschillende mooie reizen met elkaar gemaakt. Ook dit keer was het heel gezellig, veel gelachen met elkaar om de wonderbaarlijke en gekke situaties waar we ons af en toe in verkeerden. We zijn bevoorrecht dat we dit mogen meemaken.
Namibie en Botswana. Er zijn natuurlijk veel verschillen, zeker qua welvaart, maar wij hebben vooral gemerkt, dat ze de meeste mensen je groeten, lachen en gastvrij zijn. Misschien omdat ze wel moeten in de toeristenindustrie en we nog steeds geen idee hebben hoe ze echt leven, maar toch, leuker om met vrolijke mensen om te gaan dan een stel ongeinteresseerde zuurpruimen(douanebeamten). Geen moment hebben we het idee gehad dat we niet veilig, ongewenst of wat dan ook waren.
Qua weer was het wat eentonig, iedere dag 30+, maar hebben daar niet al te veel onder geleden. Over een paar maanden kan het hier tot 45 graden oplopen, dan zou je (nog minder) actief zijn. Beetje wind erbij, het was prima uit te houden.
De natuur en de dieren die we hebben mogen zien, daar kunnen we niet anders dan heel blij mee zijn en ja, soms is zo’n game drive wat saai, maar het kan ook zo weer omslaan als je opeens oog in oog staat met leeuwen, neushoorn, olifanten, cheetah of kuddes gnoes, zebra’s, giraffen, impala’s, springbokken en noem maar op. Maar ook Spitsbergen, de woestijn, de wonderlijke watervallen van Victoria Falls en de zonsondergangen op de verschillende locaties waren onvergetelijk.
 Wij vonden het heel leuk om de reacties op die malle verhalen of foto’s te lezen. Het dagboek gebruiken we straks ook voor ons vakantieboekje waar we verhalen en foto’s gaan bundelen. Ja soms zijn de verhalen iets aangedikt en heeft de fantasie ook een kleine rol gespeeld, maar desalniettemin geeft het wel een soort van getrouwe weergave van onze belevenissen tijdens ons reisje.
Tegen de mensen die zelf plannen hebben voor een soortgelijke reis, maar twijfelen of je het kunt regelen zonder reisbureau, zeg ik, ja het kan echt, het kost tijd om alles uit te zoeken, maar het is natuurlijk ook een deel voorpret en  leuk als het gaat zoals je in gedachten had.
Ik bedank Cap, Pieter en Anita dat ik met ze meemocht en ik hoop dat het niet onze laatste reis samen was.