Dag 18 - 7 september

Mijn lever heeft kennisgemakt met mijn longen, mijn nieren zwerven nog steeds ergens rond en ik wil een nieuwe rug, de huidie is kapot gebeukt. Dagje Moreni… Waren de wegen dan zo slecht ? Geen idee, heb ze amper gezien, alleen een zandbak met grote kuilen en bergen, alleen bosjes en rotsblokken, stukjes asfalt tussen de diepe kraters en stenen in dezelfde kleur die een weg hadden moeten voorstellen. En als je nu denkt, wat loop je toch te zeiken voor dat halfuurtje afzien..het was 2,5 uur voordat we in het park waren..en daar werd het alleen maar slechter…en dan weer terug. Dus ja, we hadden wel trek in een versnapering aan het einde van de middag en aangezien het zomibo was, mocht de bailabailabaila weer aan. Vanmorgen om 5.30 uur werden we afgehaald en om 17.00 uur waren we weer terug. En toch waren we euforisch, niet vanwege de overwinning van Max, maar van hetgeen we vandaan in Moremi gezien hebben. We wisten niet precies wat we er van konden verwachtenl en gids James was ook niet zo’n prater ‘s ochtendsvroeg, dus we gingen voor de verrassing. En die kregen we. Na 2,5 uur afzien, vroegen we James of hij eigenlijk wel goed bij zijn hoofd was en of we nog wat dieren mochten zien, naast de stalen kooiconstructie waar we al veel keer tegenaan gekopt en bovenop geland waren.  Maar, James wist wat hij deed. Hoe we er precies kwamen weet ik niet, James heeft nauwelijks een pad gevolgd, maar voor we het wisten, stonden we naast een Cheetah die net een maaltje gescoord had. Omdat er wat veel mensen toekeken, durfde hij de impala niet op te vreten, maar ik hoop dat hij hem wel opgepeuzeld heeft nadat we vertrokken. Wij kregen ook wat te eten en drinken en die oploskoffie gaat me steeds beter bevallen zachtjesaan. 1 schep bruine korrels en wat heet water en voor je het weet ishet drinkbaar. We kwamen helemaal tot leven na die uren gebeuk en geram. We stonden bij een poeltje koffie te drinken waar we het hele circus weer voorbij zagen komen.. impala’s, wrattenzwijnen, zebra’s, giraffen en olifanten. Dat was mooi want dan konden we James duidelijk maken dat voor deze dieren niet gestopt zou worden, tenzij er een grote kat aan hun nek hing. Begreep hij en vervolgens gingen we het moeras in. Leuk hoor in zo’n Nissan die eigenlijk niks kan, maar in het terrein toch wel lekker mee kon komen. James zat te ouwehoeren over zijn 27 mc bakkie en wij lekker zitten en rondkijken, tot topspotter Anita riep dat de Olifanten wat onrustig leken en achter iets aanzater. Topspotter Pieter zag dat het leeuwinnen waren, dus James uit zijn bakkiediscussie gehaald en hem aangewezen dat er spektakel gaande was. Dat kon James natuurlijk niet stil houden en gilde het gelijk over de radio, zich niet realiserend dat er een rivier tussen ons en het Olifanten-Leeuwengebeuren lag en hij er dus nevernooit als eerste zou kunnen zijn. Er zat niks anders om dan een klere eind om te rijden en achterr 2 auto’s aan te gaan die een tip hadden gehad over leeuwen en olifanten aan de andere kant van het moeras. Maar zij wisten wel waar je door het water naar de aare kant kon komen, dus wij er rap achteraan en aankomen bij het bosje dat Anita en Pieter zagen, was natuurlijk niets meer te zien. Maar nu weet iedereen dat leeuwen uitermate luie dieren zijn, zeker met + 35, dus heel ver konden ze nu ook weer niet zijn.Toen een grote olifant in de buurt zwaar over de zeik ging en begon te rennen, zagen we dat een grote mannetjesleeuw daar de oorzaak van was. De kudde olifanten hadden wat jonkies, en ze vonden het geen goed idee om snorremans met overdreven grote tanden en donkere manen in de buurt van de jongelui te laten, dus die rotkat moest oplazeren en de mannetjesleeuw had dat ook begrepen nadat de matriarch als een dolle naar hem toe vloog. Huilend rende hij weg, ondertussen roepend om zijn moeder, bang als een wezel voor die grote witte prikkers met een slurf er tussen. Met de staart tussen de benen vloog hij naar moeder de vrouw die met 2 andere leeuwinnen, 10 (!) welpen aan het vermaken was. Nadat vader gerustgesteld was dat olifanten geen leeuwen eten, ging hij maar slapen. De 7 andere leeuwinnen die we eerder gezien hadden, waren doorgegaan met de jacht en het mannetje wachtte onder een struik tot het eten gebracht werd. Wat een leven, respect voor vaders de leeuw! Ontzettend leuk om de natuur zo van dichtbij mee te maken. Nadat we 2000 foto’s van het kattengezin gemaakt hadden, werd het ook voor ons tijd om op te stappen. We hadden een lekker lunchpakketje met een wrap en chickenwings meegekregen, die we konden verteren op de weg terug. Op de heenweg vloog Anita al heen en weer boven de achterbank als een Grafter kraai, op de terugweg zat Ed alleen op die bank en werd maar liefst 20 keer gelanceerd…powered bij het ongeevenaarde wegennet van Botswana. Gelukkig kan hij wel wat hebben. Morgen naar Omogolo, met zijn vieren in een huis in the middle of nowhere. Maar er schijnt een poel voor het terras te liggen, waar af en toe wat olifanten komen drinken. De manager vroeg al of ze ons op moesten halen. Heel stoer riepen wij “ hoe haal je het in je ballon, met zo’n navigator komen we exact op de plaats waar we moeten zijn!” . Fijn dat vertrouwen dat gegeven wordt. Ik heb ondertussen geappt hoe laat we vertrekken en zij zorgen dat we de laatste 10 km begeleiding nar de accomodatie krijgen. Zin an. Ondertussen hebben we hier te maken met een maansverduistering en dat bolletje schijnt dan ook helemaal rood te worden. Dat is het beste te zien om 23.00 uur. Jammer maar dat is kansloos natuurlijk, dan liggen we al een paar uur te ronken. Volgende keer maar weer proberen….over 300 jaar.