Dag 3 - 23 Augustus 21:30 uur

Na een voor sommigen erg kort nachtje van slechts 11 uur, stonden we er weer..het restaurant van Celine bij Windhoek game camp. Nu voor ontbijt, bijna een halve dag eerder, hadden de oudjes toch de kracht gevonden om zichzelf een steile hellingwand op te hijsen. Buiten adem meldde Cap zich naast Ed voor een pul ijskoud Duits bier. Pieter en Anita waren iets later. Anita had niet alleen een nieuw diersoort ontdekt, maar dacht hem gezien te hebben ook..de hygiena die daar de berghellingen onveilig maakten volgens haar. Nadat manager Celina haar uit en te na uitgelegd had dat er geen schone aasvreters voorkomen in die hoek en dat het waarschijnlijk 1 van haar 500 honden was, schonk ze een emmer Sauvignon blanc in om de gemoederen bij mevrouw Attenborough te bedaren. Zus moest later toch toegeven dat het misschien een kleine verspreking en door slaapgebrek onnauwkeurige waarneming was. Nou ja, na een typisch Namibische maaltijd van tomatensoep, goulash en gele vla, mochten we de tent opzoeken, waar draken zich meester hadden gemaakt van de toiletgroep in de tent. Van korte duur want goulash, gele vla en een steile helling, deden het nodige voor de darmflora en de uitweg voor dat probleem, was midden in hun net betrokken habitat, die ze na een kort ontvangst van de tentgasten, met tranen in de ogen snel weer achterlieten. We hadden pech de volgende dag want juist die morgen was een giraffe 28 jaar geworden en om dat te vieren moesten alle gasten, op 3 na, dat beest te vreten geven. Anita gaf de jarige een emmer met peulen, maar de heren van het gezelschap weigerden categorisch om een 28 jarige langnek te voeren terwijl ze zelf nog niets hadden gehad. Nadat de jarige stond te kokhalzen van de droge peulen, zijn we zelf maar een eitje gaan eten en nadat we de spiesbokken ook hadden uitgezwaaid met de belofte dat we de soortgenoten binnenkort nog wel een keer zouden proeven, gingen we de volgens de chauffeur tocht der tochten, aanvaarden naar Swakupmund aan zee. Na 350 kilometer rechte weg door de woestijn met 1 afslag die uiteraard nog gemist werd ook, kwamen we aan in de parel van de skeleton coast, ook wel door de lokale bevolking “ De plek die God maakte toen hij boos was” genoemd. En waarom, dat weten we nu ook…ze hebben daar een wet aangenomen waar we niet zo gelukkig mee waren…na 13.00 uur mag er door winkels geen alcohol verkocht worden in het dorp…aankomsttijd van het gezelschap: 13:30  dus geen bier, geen wijn, geen drup..Van schrik waren we de cola en andere dorstlesser ook vergeten, dus morgen mogen we de woestijn in met een pak zoute crackers en een kilo chocola. Onze gids zal diep onder de indruk zijn van de professionele voorbereiding van zijn daggasten…Maar goed, gelukkig had het restaurant praktisch naast ons, nog een paar pullen die ze voor ons wilden vullen en wilden ook wel wat voor ons koken, dus de Zaterdag was gered. Ed ging uit zijn comfortzone en bestelde Calamari en nog een gefilleerd visje van de dag, dacht hij, maar kreeg alleen Calamari.. de inktvis kwam zijn oren uit en voorlopig blijft hij verre van die taaie tentakels. Overigens verder wel een prima maaltijd en omdat we zo snel onze bordjes leeg hadden, mochten we om 20:00 ook weer naar onze waterfront cottage. De verhuurder verzocht ons vriendelijk het alarm een keer goed aan en uit te doen, want ze had de hele middag al beveiligingsbedrijven aan de telefoon. Onze sleutelhoudster, dacht dat het alarm uitging met de groene in plaats van de rode knop, want groen is doorlopen/rijden/enz… Tja, wat kan je inbrengen tegen deze logica, behalve dat er geen reet van klopt. Inmiddels liggen de ouden van dagen in hun nestjes want Zondag om 08.00 uur gaat Maghitta Adelle Visser ons de woestijn laten zien. Aan de naam zal het niet liggen maar ik hoop dat ze wel wat te drinken meeneemt. Binnenkort meer over dat tripje.