Dag 11 - 31 Augustus

Plan voor vandaag: Koffie drinken om 6,15 uur. De boot in springen, rondje varen, ontbijten op tuk en zomibo. Het was nogal feest geweest op zaterdagavond in de contreien rond Mukuku Restcamp, dus naast 1 dronken lor die de hele boel bij elkaar stond te schreeuwen was het verder sereen stil om 6.20 uur met alleen ons gezelschap op het water om tussen de krokodillen en nijlpaarden de Okavango af te dobberen.. Omdat we allemaal zo lichtvoetig zijn, kreeg Anton (die Marzell schijnt te heten) zijn boot niet uit de bagger. Muurvast en 10 cm lager dan toen hij de boot daar neer had gelegd met een ietwat lichtere lading. Na wat strategische verplaatsingen van de passagiers en heel veel schreeuw-, scheur, trek en schommelwerk,  konden we eindelijk een ouwewijven rondje doen op de Okavango, in tuinen gluren van anderen maar dan bij zonsopgang en niet op de Meersloot of Gouw, maar gewoon op de Okavango rivier. Prachtig natuurlijk, beetje dobberen en kijken wat er allemaal huist in die wateren..dat waren vooral eenden, otters, maar ja, na die muisstille start van de vaartocht, was ieder levend wezen in die sloot natuurlijk gewaarschuwd wat er op ze afkwam.  We hebben ook een krokodil gespot die pijlsnel heel diep onderdook toen hij ons hoorde aankomen en nooit meer bovenkwam. Verder veel geleerd over nijlpaarden die 35 km per uur kunnen hollen. Dat is best knap voor zo’n kolos. In het water schijnen ze soms ook onaardig voor toeristen te kunnen zijn, dus we schoven allemaal een stukje van de kant van de boot af toen we ze zagen op 500 meter afstand. Tijgervissen hoorde blijkbaar niet bij de trip, maar we hebben ze wel achter een vis zien gaan, die alleen nog maar met de staart in het water was. Schijnt wegens angst voor de gruwelijke tanden te zijn, dat ze zo’n haast hadden. Aan de Angolese kant, voeren we langs een open plek waar dames komen wassen en 20 meter verder waar de heren zich mogen opfrisssen. In een rivier waar tijgervissen, krokodillen en nijlpaarden rondzwemmen/-lopen…Je moet maar durven. Vol verwondering keken we naar de prachtige natuur en zonsopgang en hoorden we vogels de gekste geluiden maken. Anton/Marzell vond het leuk toen te vertellen dat er in zijn kamp soms ook rare geluiden voorkomen, zo had hij gisteravond het geluid van gesnurk van een holenbeer uit 1 van zijn huisjes waargenomen. Geen idee wie dat geweest had kunnen zijn. Na al die spanningen van de wilde boottocht, hadden we wel een ontbijtje verdiend en nadat ieder weer veilig in het eigen nest gearriveerd was, moest Cap naar de WC. Hij moest nodig naar de WC….erg nodig. Alleen, hij zit in zijn huisje met een apart gebouwtje waar hij via een bruggetje naar toe moet. Daar moet hij heen door een deur die op slot zat. Maar ja, in de ziedende haast beukte hij die sleutel aan gort terwijl de deur nog dicht en op slot zat. Gelukkig heeft hij vroeger op turnen gezeten en als een vitale aap klom hij uit het raam naar buiten, aan de buitenkant van die brug klauterde hij omhoog en met gevaar voor eigen leven (ter info het wemelt van de slangen in Namibie, speciaal op plaatsen waar veel vogels zijn..bijvoorbeeld bij de rivier tussen Namibie en Angola en ze zijn ook gek op warme stinkende plaatsen) wist hij het rustpunt te halen. Diep onder de indruk, vonden wij dat hij het dan wel verdiend had om Marzell te vragen of hij het erg vond dat we zijn koelkast leeg zouden zuipen tijdens de zomibo. Want hij moest toch een rondje varen met zijn vrouw en oma om keien op te ruimen op zijn dagelijkse vaarroute (dat liet hij door oma en zijn vrouw doen trouwens). De middag van Marzell was toch al verziekt dus hij riep iets van ja hoor, zuip mijn kast dan ook maar leeg. Nou ja, dat hebben we dan maar gedaan. Voor het eerst tijdens onze reis hebben we zelf eten bereid en zelfs opgegeten en dat zonder eerst een tetanusprik te hebben genomen. Nadat we met enige moeite een lokaal inferno hebben kunnen voorkomen, waren onze kolen eindelijk grijs en hebben Pieter en Cap de kip, hamburgers en worsten opgewarmd. Anita had een en ander al voorgegaard, groenten gekookt, aardappels gekookt en gebakken. En Ed, die deed niks..ja een tweede run uitgevoerd om Marzell zijn kast en daarna heel rap weggerend van de boze blanke Afrikaner. Maar het was bij elkaar meer dan zomibo waardig. Om 20.00 ging het echtpaar richting hun zure lappen want ze zaten vandaag nog niet aan de 16 uur slaap. Nou goed dat ze rusten want morgen hebben we een rit over de Trans Caprivi Highway naar Kongola - Khazondwe camp voor de boeg. Dan zijn we al een aardig stukje op weg richting Botswana. Mijn medereizigers weten het nog niet, die denken dat ze daar gevoed worden, ik weet wel beter en neem voor de zekerheid een uitgebreid ontbijtje morgenochtend.