Dag 12 - 1 September

Na een hartelijk afscheid van het ontzettend aardige echtpaar die sinds heel kort eigenaar zijn van Mukuku rest camp, hadden we een rit voor de boeg waarbij de navigator het met een eenvoudige instuctie af kon...335 km rechtdoor, dan rechtsaf en na 16 km de borden Khazondwe camp volgen. Zelfs de bestuurder begreep de uitleg en zonder noemenswaardige incidenten, bereikten we de kruising waar we rechts moeten en zoals de meester navigator ook al voorspeld had..daar konden we tanken. Dan lopen we daar, zien we nog een heel leuk winkeltje..de Metro. Gezien de drankdrama’s die we afgelopen weekenden meegemaakt hebben, dachten we “ laten we er een keer op tijd bij zijn”.. Misschien moesten we zelfs nog eten halen, want volgens Ed was er geen restaurant. Blijkt die Metro toch een hemel voor natnekken te zijn. Honderden vierkante meters bier, wijn, sterke drank likeurs en weet ik het allemaal. Naar de slager/bakker/groenteboer konden we niet want daar stond een hek voor. Dus wij dachten al, ok dat zal dan zaterdag na 14.00 wel open gaan, maar dat geeft, daar kunnen we wel van zonder. Karretje vocht volgeladen en zingend verlieten we deze paradijselijke oase, op naar de accomodatie voor 1 nacht. Dat viel helemaal niet tegen! Ik weet niet hoe we het deden, maar we kwamen door het restaurant binnen, waar ze net een lichte lunch serveerden. Kat in het bakkie natuurlijk! Vervolgens vroeg een dame ons wat we kwamen doen. Nou we komen te logeren hier! Gelukkig had ze een briefje waar onze namen opstond en na het invullen van onze doopceel in het gastenboek, kregen we direkt het bericht dat we hadden geboekt voor ontbijt en ..diner! Jippie dus.kat in het bakkie 2. Nou en toen ze zei dat we na de lichte lunch meemochten met een gamedrive door 1 van de 3 nationale parken hier waren we heel blij. En dan weet je het al, waar zit die adder, zo veel mazzel hebben we nooit… Ze liet ons de accomodatie zien en natuurlijk daar was het serpent…slapen we in een tent…..Na alle luxe, van villa’s tot strandhuizen naar een pipo wagen, moeten we nu in een tent slapen. Ok wel met wc, douche, wifi en 2 bedden, maar toch. Tassen dumpen onder dat canvaskleed met ijzeren stokken en eerst maar eens terug naar het restaurant. Blijkt Pieter wel erg lang weg te blijven. Hij heeft een legendarische stoelgang, maar nu bij de verkenning van zijn tent, vond direkt de eerste slachtpartij van de dag plaats. Zonder te kijken gaat hij zitten, terwijl de bril en pot onder de mieren zit. Nou, het is al geen fraaie plaats om het loodje te leggen als mier, maar je zou maar naar eeuwige jachtvelden moeten terwijl het laatste wat je zag, de reet van Pieter Stoop was. Een treurige dag voor het mierenrijk in de caprivi strip. Het rondje rijden was natuurlijk weer prachtig, met krokodillen, nijlpaarden olifanten, bokjes, roofvogeltje en een hele troep bavianen, in een bovendien heel mooie omgeving. Tijdens de hydratatiestop dacht bioloog Nooij dat het zinvol zou zijn om de uitwerpselen van de olifant van dichtbij te bestuderen. Natuurlijk iets te dichtbij en de zonnebril van Freek Nooij landde op de dampende bijna verse hoop van een olifant. Wat een rare kostgangers hebben we dit jaar toch mee op expeditie. De chauffeur maakte zich zorgen om de rechterachterband van de Toyota…Lek was ie niet, maar toch leek die kar wel wat scheef te hangen. Omhoogkijkend ontdekte hij de oorzaak. De navigator zorgde voor extra druk en er ging 3 bar lucht in de band bij zodat we door konden om zwiepende takken die passagiers raken op te zoeken. Midden in de bush paar keer uitstappen allemaal om de ondergaande zon te bekijken, of 1 of ander vies waterpoeltje wat wemelde van de vliegen te bezoeken, kortom een heel geslaagde middag. Bij het eten werden we nog lastiggevallen door wat plaatselijke hangjeugd dat met rokjes van riet en trommels schuine liedjes begonnen te  zingen en er een raar dansje bij deden. Maar goed, het kon ons niet weerhouden om de lekkere maaltijd smakelijk naar binnen te werken. Dan is het avontuur in Namibie voor even voorbij. Morgen 3 uurtjes rijden naar Kasane in Botswana, maar we moeten wat tijd reserveren voor de grenspost. We moeten scherp zijn en daarom trekken we op tijd  het muffe, bloedhete insectenhotel binnen dat andere mensen een glampingtent noemen. Ik neem een Deet-bad en ga een poging doen niet te stikken in dat hol. De deur kan al niet dicht, dus het vliegende en kruipende geteisem heeft vrij spel. Ik hoop dat ik morgen nog genoeg bloed heb om de reis naar Botswana te aanvaarden.