Dag 13 - 2 September

Een kampeerder zal ik denk ik wel niet snel  worden. Wat een herrie en wat een meur van rook afkomstig van mensen die stukken grond in de fik steken.. Dan slaap je ook nog naast het echtpaar Stoop die zelf wat ‘verbeteringen’ hadden aangebracht aan de sanitaire afdeling in de familietent waar ze lagen. Die lazerde vannacht bij het eerste zuchtje wind natuurlijk in elkaar en de herrie waarmee dat gepaard ging, hield het halve kamp wakker..een bollenboer is geen timmerman. Maar ze hadden zelf ook vreemde geluiden gehoord, Anita dacht een nijlpaard te horen en dat op zich niet zo gek, want die lopen daar vaker door het kamp samen met krokodillen. Maar Pieter moest eruit om te kijken. Ze moesten alle apparaten (ventilatoren/koelkast) uitzetten, maar uiteindelijk hoorden ze het aparte geluid..het ging om het tevreden gesnor van de buurman, slechts gedempt door 2 mm canvas. Naast Pieter had de tentenkampbewaking het ook gehoord en die stonden al met getrokken geweren klaar om de oorzaak op te lossen, maar gelukkig vertelde Pieter ze dat het niet een heel gevaarlijk  wild dier was, maar zijn zwager, die van deze scene niets meegekregen had en volledig lekgestoken blij was dat hij 2 tellen wegdoezelde. De douche in de tent was als te verwachten, na een kwartier wachten  2 druppels koud water, dus daar waren we zo weer klaar mee. Prachtige plek, goed voor ons gezorgd, maar tentbewoners zijn we niet allemaal..Betalen en wieberen dus Na 18 km werden we aangehouden door een agente van de Namibische wegpolitie, die het zaakje niet vertrouwde en een grondig onderzoek begon naar de technische staat van de Toyota. Of we de lichten aan wilde doen en wilde toeteren. Einde onderzoek en we mochten weer door. Maar de douane van Botswana maakte er helemaaal een potje van. Daar moesten we om Botswana binnen te komen onze schoenen vegen…ja, als je bij iemand thuis kom, doe je dat, maar bij een grensovergang…Maar ja je bent er te gast dus doe je dat maar met je goede gedrag. Auto open, alle taaen eruit, reserveschoenen, sandalen, teenslippers, alles even vegen en weer door. Achteraf hoorde we dat ze een beetje bang voor mond en klauwzeer zijn, Ondanks onze onwetendheid en onhandigheid, waren we met een half uur de grens gepasseerd en konden we door het Chobe park naar Kasane. Wel een paar olifanten gespot, maar daar remmen we eigenlijk niet voor als ze alleen maar in de bosjes staan te vreten. Het adres waar we moesten zijn, was makkelijk te herkennen. Het stond in lichtelaaie en een brandweerwagen met een tuinslang stond er naast. Ai, ik had gerekend op airco na de tentavonturen, geen rokend nest. De plaatselijke mensen legden ons uit dat dit een drugskot was geweest, waar wat jeugd iets te enthousiast een jointje had gerookt. Gelukkig legde ze ons ook uit dat ontzettend veel mensen de verkeerde coordinaten invoeren in hun TomTom systeem en dat ook de beste navigator zich hierin kan vergissen, maar dat onze lodge honderd meter verder lag. Dat was een hele opluchting en ook al zag die hele buurt er erger uit als een gebombardeerd Poelenburg, het Sunbirds Chobe hotel was echt een verademing. We werden ontvangen door een leuke dame die net de Telegraaf had ingeslikt..die hield niet op met praten en uitgelegd dat de ratten die overal liepen, geen ratten zijn maar mangoesten. Je weet wel die woeste knagers die mamba’s en cobra’s opvreten. Ja daar kan je geen hekel aan hebben, ondanks dat ze hun behoefte doen in het zwembad. Dat klinkt smerig, maar er dreef al zo veel troep in, dat we sowieso de ambitie niet hadden om in die soep een duik te nemen. Uit de lawine van zinnen die ze naar ons uitkraamde, dacht ik gehoord te hebben dat er 2 soorten mangoesten zijn daar, waarvan 1 ook alleen maar daar voorkomt en nergens anders in Botswana of in de wereld. Pieter en Anita hadden er bijna al 2 geplet tussen de deur van de kamer, want zij willen graag in de kamers ravotten en Anita vond dat ze overal mogen lopen, maar niet binnen een straal van 15 meter rond haar. Ik ben bang dat er binnen de 3 dagen dag we hier zijn, afscheid genomen moet worden van weer een diersoort, die het daar zelf naar gemaakt heeft. Morgen gaan we naar Zimbabwe, naar een watervalletje kijken - Victoria Falls. Kan ook leuk zijn. Het aantal stempels in onze paspoorten groeit gestaag, maar dan heb je ook wat. We horen van veel mensen dat je daar een helicoptert moet nemen om die Zambezi naar beneden te zien donderen. Ik weet het nog zo net niet…dat ding moet wel een vrachtje kunnen tillen dan en hoeveel parachutes moet je wel niet meenemen dan?