Dag14 - 3 September

Naar de Victoria falls in Zimbabwe. Daar geraak je niet zomaar en keer je ook niet zomaar van terug, want je moet stempel halen om Botswana uit te kunnen, visapapiertje invullen om Zimbabwe binnen te komen, stempel halen bij de douane van Zimbabwe en terug stempel halen om Zimbabwe uit te komen, voeten vegen om Botswana in te komen, stempel halen bij de douane van Botswana en we waren niet de enigen die dergelijke plannen hadden. Gelukkig hadden we begeleider en chauffeur Hoops die ons goed begeleidde. Om gelijk na aankomst te gaan lopen vonden we niks, dus wat anders bedacht…een helicoptervluchtje boven de watervallen. Dat kost een paar US Dollar (ze willen niet eens betaald worden in de eigen valuta van Zimbabwe..), maar dan ben je wel 14 minuten aan het vliegen. Maar ook hier moesten we van alles opgeven en werden we allemaal gewogen. De laatste keer dat dat bij Ed gebeurde, was dat in het consultatiebureau en vonden ze dat hij een zeer normale groeicurve had voor iemand van 4 jaar oud, alleen was hij slechts 2. Nu vonden ze ook dat Ed een normaal gewicht had, als hij 3,00 m was geweest. Maar uiteindelijk werden we niet geweigerd en mochten we in de vliegmachine. Pieter naast de piloot, zodat hij er misschien van enige waarde kon zijn als de piloot onwel zou worden, immers het zijn vakbroeders. hij is brokkenpiloot. De rest achterin (wel allemaal bij een raampje) en na een vliegende start waren we met een paar tellen boven dat prachtige gebied met indrukwekkende watervallen. Veel mooie indrukken, foto’s en filmpjes later, mochten we weer naar de aarde. Na de landing sloeg de piloot een kruisje, zei dat ze de volgende keer maar een andere gek vonden met zo’n lading en moest direkt bij getankt worden, de laatste 100 meters vlogen we alleen nog op de dampen schijnt. De begeleiders hadden nog een video gemaakt met ons in de hoofdrol voor, tijdens en na de vlucht en ik denk dat er misschien wel een Emmy in zit. We hebben hem maar gekocht, zodat niemand anders met het prul in aanraking hoeft te komen. Natuurlijk wilde we de waterval ook van de grond bekijken en ook dat is zeer indrukwekkend. Ze hebben in het park wel last van Indiers die te pas en te onpas zichzelf staan te filmen en fotograferen en je daarbij hinderlijk voor de voeten lopen. 1 zo’n dwaas durfde zelfs het shot in te lopen die Ed aan het maken was, om een selfie te maken…een selfie. Nou die gaat in zijn rieten hut langs de Ganges straks terugkijken hoe een Hollander van bijna een meter breed ook iedere keer op zijn selfie staat. Dat zal hem leren. In de gekste houdingen wilden ze op de foto en wij moesten er alleen maar van hoofschudden. Rare jongens die Indiers. De totale route was zo’n 1,8 km lang en op het einde was een abseilpunt en ook een brug waar mensen met een touw aan de benen van af sprongen. De neuzen van de begeleiders werden al pips toen ze ons aan zagen komen, maar dat zijn geen hobbies voor ons, dus we gingen het pad maar weer terug zoals gekomen waren tot waar we een restaurantje hadden gezien..naast de ingang. Na terugkomst hebben we maar een sundownertje gepakt in het huis van Anita en Pieter, om nog even alle belevenissen van de dag door te nemen onder genot van een paar halve liters Windhoek en Carling black en wat druivensap. Gelukkig konden we ‘s avonds aanschuiven voor het diner. Deze keer was er naast ons vieren, niemand anders. Anita kreeg een bord spaghetti en een bak sla, zoals vanmorgen opgegeven aan de dame die Telegrafen inslikt. Wij hadden uiteraard ook wat besteld, maar nadat de bolognese al een eigen leven ging leiden, kwam de serveerster vragen of wij 3-en ook iets te eten gehad hadden willen hebben. De 3 blikken die ze vervolgens kreeg waren genoeg om de dame in kwestie hardlopend terug naar de keuken te laten gaan. In no time waren de kippen op de plek waar ze horen, op tafel op de borden, recht voor 3 hongerige reizigers. We hebben vandaag een geweldig mooie dag gehad in Zimbabwe, vriendelijke mensen daar, prachtige natuur en watervallen en natuurlijk dat vliegen was helemaal prachtig. Morgen gaan we om 5.45 uur naar het Chobe park. Als we terugkomen een lichte lunch en om 15,30 een riviercruise om te dineren als we terugkomen. Dat lijkt niet alleen een drukke dag, dat is het ook en daarom mochten we om 20.30 uur naar onze kamers om te gaan slapen. Dat dan weer wel.