Dag 7 - 27 Augustus

IJspegels op de neuzen…zo koud was het vanmorgen. Mijn god, ons was 30-35 graden beloofd, ga je op een tourtje kan je 7 lagen kleding aan en dan moesten we nog blij zijn dat gids Ronaldo gevoerde poncho’s had, die we razendsnel aantrokken. Verkleumd kwamen we na een uur sjezen aan in Etosha Nationaal Park. Geen gevoel in de voeten, de lippen blauw en lidderend van de kou. Maar goed, we waren er, laat de luipaarden en de rest van alle grote jongens van de big 5 maar komen.  Binnen een kwartier stonden we op 100 meter van een zwarte neushoorn. Daar zijn er inmiddels niet zo heel veel meer van, dus in opperbeste stemming konden we niet wachten wat de dag nog meer bracht. Dat was binnen een half uur nog zo’n zwarte joekel van een beest. Nog beter in beeld en hij stak zelfs eventjes over voor ons. Mooi plaatje. Dus op naar de rest van die grote 5 want een van de zelfdzaamste hadden we gezien. Tja en toen 7 uur lang langs zebra’s, gnoes, gazelles en spring- en spiesbokken…ontelbaar. Ongestoord zaten ze zichtzelf compleet vol te vreten..Hoezo dan? Er zijn toch leeuwen en luipaarden in dit park? Rustig grazen, een schande. En geen leeuw of andere poes in velden of wegen te bekennen om ze effe een beetje op te jagen en vreten. Ja, Ronaldo had gehoord dat ergens een leeuw onder een boom lag..daar stonden inmiddels 5 safarikarren allemaal naar een struik te kijken waar iets bewoog. Een half uur zat de helft van onze auto te gluren naar een bosje waar natuurlijk helemaal niets gebeurd. De schrijver kon zijn mail even checken en zich verwonderen over chinezen die ook rondreden met cameralenzen die half zo groot waren als hun zelf. Geestig gezicht, maar niet helemaal waarvoor we kwamen. Na een bakkie lauwe koffie, vol goede moed weer op pad, maar meer als een olifantendrol, 1 pelikaan en wat hertjes kwamen we niet. Van de 8 inzittenden, waren er nog 3 wakker, maar ook die lodderden de ochtend door. Lunchen mochten we op een prachtige plek met een waterpoeltje. Wij denken dus Aha, daar zitten de krokodillen, nijlpaarden en allerlei roofdieren in hinderlaag. Nou niet helemaal, we aten van onze wrap en mandarijntje, kijkend naar exact dezelfde herten als we de hele dag zagen…Bij binnenkomst vertelde gids Ronaldo dat hij uit Etosha kwam en het kende als zijn broekzak. Nou ik weet wat ik waar in mijn broekzak stop, geen idee hoe hij dat regelt, maar ik wil er niet eens aan zeken wat een chaos het daar moet zijn. Maar we weten natuurlijk allemaal ook dat een wildpark geen dierentuin is ..je moet geluk hebben, niemand weet waar de beestjes anders dan herten en zebra’s zitten, en niets is gegarandeerd. Op weg naar de uitgang kwamen we dan toch een kudde olifanten en zelfs wat struisvogels met jonkies tegen. Die jonkies werden trouwens nog bijna vlak gereden door een andere auto die wilde zien waar wij naar keken. Kwam best af gelukkig..Teruggekomen keken we toch tevreden terug op een mooi “ gamedrivedagje , maar waren we wel toe aan cake, cola en koffie, de lunch was wel erg licht. Ook kregen we te horen dat de kok, de instructies goed heeft opgevolgd en voor vanavond van die bokjes gaat gereedmaken, die we de hele dag zagen. Lekker hoor! Anita heeft alvast een vracht wijn koel laten zetten en samen met Pieter mag ze voor het eten nog even langskomen bij dokter Brenda voor een massage, dachten ze. Cap en Ed zagen ondertussen de reuzachtige kerels met eeltige handen als kolenschoppen die het massagewerk doen, bedankten voor deze “ ontspanning”  en renden gillend de berg op naar het chalet, nou ja rennend tot de sjerpa met zijn golfkar dan. Morgen naar King Nehale..weer door het Etosha park en daar zelfs in slapen. Op naar het Noordwesten. Ben benieuwd of we nog herten en zebra’s tegenkomen.