Dag 8 - 28 Augustus

Wat een mooie dag. We verlieten de luxe van Epacha, namen afscheid van onze grote vriend de sjouwer en onze nog grotere vriend zijn elektrische kar, de receptioniste kreeg een vuilniszak met troep als fooi en riepen doei maar weer!. Pieter wilde vandaag weer proberen zijn mentor te evenaren en vroeg of hij mocht rijden. Dat mocht want dan hadden Cap en Ed de handen vrij om al dat moois te fotograferen. Bij de poort meldde de beambte luid en duidelijk aan de chauffeur van dienst dat we daar een briefje moesten invullen en 20 km verderop in een stadje ergens moesten betalen. Bij de poort 200 km verderop kwamen de andere inzittend daar dan ook achter. Terugrijden gaat niet he, dus mocht Pieter zijn paspoort achterlaten als borg en mochten we morgen betalen. Hmm beetje vreemd, we hadden cash genoeg om wat broodnodige leeuwen voor dat parkje te kopen, dus wat deed hij moeilijk, dan betaalden we toch gewoon aan die knakenteller? Dat vond de beamte na wat discussie uiteindelijk zelf ook, maar nadat we wat paarse briefjes op de bar hadden gelegd, zei die joker dat hij geen wisselgeld had..konden we morgenochtend ophalen. Die denken dat doen die malle toeristen natuurlijk nooit, maar hij gaat raar staan opkijken als we morgenochtend om 07.00 uur op zijn raampje tikken. Mij benieuwen of we die paar rotcenten terugkrijgen..gaat om niks anders dan principe. Maar die rit dwars door Etosha, helemaal langs de zoutpan, ja dat was wel heel mooi. Natuurlijk zagen we weer springbokken, maar naarmate we verder reden, kwamen de trossen met Giraffes uit de bosjes. Niet een paar, maar met tientallen tegelijk, net als kuddes gnoes en heel veel zebra’s. Zelfs in die zoutpan, wat moet je er zoeken, geen druppel en alleen zout, was het soort van gezellig druk. Wegrijdend van giraffe nummer 117, spotte de chauffeur 2 jakhalzen die een Rijper ekster achter de kiezen had. Die zullen vanavond wel aan de norrit en maagbeschermers raken. Dat moesten wij bijna ook bij de picnicplaats, diie zo schaars zijn dat ze zelfs een uitdaging vormen voor de blazen van 60+-jarigen. Het plaatselijk sanitair was al een maand niet schoongemaakt of gebruikt door een hondsdolle baviaan. Het aangezicht was net zo ranzig als de geur. Bij het damestoilet scheen het nog erger te zijn.  De cola en een lekker koekje ging er wel in na al dat moois. Tijdens het vervolg liepen de ‘struisvogels, springbokken en wrattenzwijnen gezellig langs de auto, een paar secretarisvogels stonden ons op te wachten en zo’n gevlekte langnek versperde ons de doorgang met die onhandige lange poten van hem. Wegrijdend bij dat irritante beest, keek Anita verveeld naar links en kreeg een knipoog terug….van een reus van een mannetjesolifant in de bosjes pal naast de weg. We konden zien dat de boy enigszons opgewonden was, niet zozeer aan de klapperende oren en gebries, wel aan zijn 5e poot die over de grond sleepte. Toen hij doorhad wie er nog meer in de auto zaten, bond hij wel in, schoot dat gevaarte rap het buikvet in, ging hij blaadjes eten en nederig een blokje om. Dat deden 3 jonge olifantenstieren niet die we nog geen 500 meter verder tegenkwamen op een hele grote open vlakte niet. Hoefde ook niet want ze hadden nog geen 5e poot en zaten vlak langs de weg (aan beide kanten) lekker 160 kilo gras naar binnen te slurfen. Heeeel voorzichtig durfde we er langs te rijden en hebben hele mooie foto’s gemaakt. Na de bureaucratie aan de poort, kwamen we aan bij King Nehale. Eerste indruk, wat is dit voor gevangenis met barakken op een open vlakte, maar de huisjes met ieder een eigen zwembadje (ja ik heb de eerste duik genomen onder goedkeurende blikken van een kudde zebra’s en gnoes), waren superluxe. Na de sundowner met Aperol, GT en bier (ik kan wel wennen aan die gewoontes) gingen we vroeg eten want de lichte lunch was er bij ingeschoten. Tijdens het eten melde een jongeman zich aan onze tafel die de chauffeur van de game drive morgen is. Of we wat verwachten van morgen..Nou ja, een springbok/gnoe/zebra/giraffe bekijken is leuk, maar als we dan toch iets mogen vragen zien we die soorten het liefst met een leeuw aan hun nek. We gaan het zien, om 07.00 uur gaan we 9 uur hobbelen. Lucifers mee om de ogen open te houden. Verder hebben we dringend advies van de GGD onze eerste malariapillen genomen. Het hallicuneren viel best mee. Cap dacht hij een gewei uit zijn slapen voelde groeien, Anita zag een dozijn hygiena’s de cancan dansen op de parkeerplaats, Ed dacht dat zijn zwembad gevuld was met dollars en Pieter dacht dat hij wel goed gereden had vandaag. Hoop dat we morgen van die ticjes af zijn, maar moeten het nog wel een paar weken slikken. Terugkijkend op weer een heel mooie dag vandaag, hebben we allemaal al weer veel zin in morgen.